Zatrzymaliśmy się pod Bordeaux. Było lekko po godzinie piętnastej, a  37* Celsjusza na termometrze.

Marzył mi się zimny prysznic a potem jakieś dobre żarcie i zimny drink.

Łukasz znalazł jakiś cień i fotografował jakieś uschłe ślimaki..., a ja poszedłem na tej wielkiej stacji znaleźć prysznic.

kolejka... kilku spoconych facetów, oczywiście zero pośpiechu (bo jak tu się w takim skwarze śpieszyć)
z nudów zagadałem do jednego z współtowarzyszy upalnej niedoli.

Zaczęło się kurtuazyjnie-O pogodzie. skomentowaliśmy kilka półnagich lasek, które nie zwracały uwagi na otaczających je ludzi i z gorąca się ostentacyjnie porozbierały. szybko zaczęliśmy skakać po tematach.
Objechaliśmy też francuzów których chyba obaj nie darzyliśmy sympatią... w końcu zapytał co tu robię i zacząłem opowiadać o naszym tripie.
Gadaliśmy tak z dobre 10 minut.
(oczywiście w języku Królowej Elżbiety)
w końcu zapytał:

-"sorry... where are you from"
- from Poland
- no nie pierdol?!- odpowiedział mój rozmówca.

Śmialiśmy się dobre parę minut z siebie.

Kamil, okazał się (a jakże!) polskim tirowcem, który zatrzymał się tylko na prysznic i musiał jechać dalej. Namawiał mnie przez chwilę żebyśmy z nim jechali, ale postanowiliśmy już wcześniej że zostajemy tu na noc bo chcemy się trochę wyluzować, odpocząć, coś wypić...

Prysznic uratował mi życie!

gdy wypluskał się też Łukasz, postanowiliśmy ruszyć na jakieś zakupy, bo w oddali majaczyło nam jakieś miasteczko.

Okolica była jak z bajki. Skąpane w słońcu pola winnych krzewów, pożółkła od słońca trawa... już "pachniało" Hiszpanią!

Fajnie było tylko pierwsze kilka kroków...
po 5 minutach moje ciało zapomniało o prysznicu...

ŻAR! ŻAR! ŻAR! Na plecach cięższe niż zwykle plecaki! ŻAR! ŻAR! ŻAR!

(ledwo, ale) doszliśmy do miasteczka w którym chcieliśmy znaleźć klimatyzowany sklep-znaleźliśmy Inter Marche

spędziliśmy tam dobre pół godziny. Większość czasu w dziale z winami.
Były tańsze niż woda, niż bułka, niż cokolwiek!

obładowani jak dromadery ruszyliśmy w stronę naszej stacji.
Nie wiem ile szliśmy ale pamiętam tylko tan niemiłosierny żar i perspektywę bliskiej degustacji wyrobów z miejscowych winiarni...

Łukasz z uśmiechem mówiącym "a nie mówiłem" powiedział:

-robimy śniadanie i teraz JA łapie stopa.

Zjazd z autostrady był odludziem, ale była perspektywa złapania kolejnej podwózki ponieważ był wjazdem na autostradę (no taka zatoczka-co ja wam będę tłumaczył)

Szybka akcja. Ja wyciągam żarło, Łukasz kuchenkę. Garnek z naszą (nazwijmy to) zupą stoi i czeka tylko na to żeby zaświecił się pod nim ogień.

-Daj zapalniczkę!
-... yyy Ty masz?!
(macanie kieszeni)
-nie Ty masz.
-ja? nie Ty!
-no mówię Ci że Ty!

zgodnym chórem powiedzieliśmy to co każdy polak powiedziałby w tej sytuacji.
(dwuczłonowy równoważnik zdania, w którym drugim słowem jest "MAĆ")

Ze złości kopnąłem w jakieś pudełko. przeleciało z dwa metry i... coś z niego wypadło.
Podchodzę, patrzę...
przecieram oczy...

ZAPALNICZKA!

sprawdzam...-PALI!



[nazwijcie to jak chcecie-Opatrzność, anioł stróż, fart, bóstwo opiekuńcze, przypadek- NIE obchodzi mnie to. Ważne że tam była]

Gdy zjedliśmy, zaczęliśmy łapać dalej.
Zatrzymał się francuz w starym busie. Był w pracy, lecz stwierdził ze bez problemu nas podrzuci na jakąś stację/parking na autostradzie.

Zostawił nas na tak zwanym leśnym parkingu.

(miejsce gdzie są ławki, miejsca parkingowe i sikalnia, którą czuć na odległość.

Było tam niewiele samochodów, więc znów trzeba było kombinować...

Wróciłem...
Dużo nowych przygód do spisania! Zastanawiam się i najpierw chyba skończę opisywać poprzedni EuroTrip.
Dziś, czytając poprzednie wpisy mam ochotę każdy edytować i dopisać kolejne kilka słów...
Wiele osób prosi mnie abym rozwinął każdą z opowieści-chyba właśnie dałem się na to namówić

Jechaliśmy jakiś czas.
Marokańsko-Francuska dziewczyna zjeżdżała z autostrady do jakiegoś miasteczka na uboczu, więc zostawiła nas na stacji przed swym zjazdem gdzieś na przedmieściach Lille.

Bardzo szybko złapaliśmy jakiegoś francuza, który po angielsku rozumiał tyle co ja po francusku.
Brak znajomości języka nie przeszkodził mu w nawiązaniu długiej rozmowy z Łukaszem na temat Legii Cudzoziemskiej.
Francuz jechał dostawczym busem, z betonem na pace.
Chłopaki poruszali militarne tematy a ja kimałem.

Francuzki Militarysta/betonista zostawił nas na jakimś zadupiu!

Załamani, cudem złapaliśmy jakiegoś polskiego TIRa
Kierowcą był Andrzej w chłodni Volvo.
Człowiek bardzo inteligentny, obyty, wykształcony...
aparycją i erudycją bardziej przypominał polityka niż tirowca.

Gdy zapytałem-"dlaczego jeździsz?"
odpowiedział krótko "bo to kocham!"

Był zaprzeczeniem stereotypowego kierowcy tira.
a w aucie miał taki porządek, że śmiało można było jeść z podłogi.

Obiecał nas wieźć do momentu kiedy będzie musiał zrobić nocną pauzę.
Wylądowaliśmy na Leśnym parkingu dla tirów przy autostradzie. Bez sklepu, za to z ławeczkami i wieloma zacisznymi miejscami, które idealnie nadawały się do rozbicia naszego zielonego, przenośnego domu marki Quechua.

U Pawła byliśmy łącznie trzy dni.
Zwiedziliśmy w międzyczasie Dixmuide, szesnastotysięczne miasteczko, w którym poza portem, jest ciekawe muzeum I Wojny Światowej.
Ogromny gmach z którego widać jak na dłoni całe miasto i okolice zrobił na nas wrażenie.
W muzeum można było między innymi zobaczyć sceny z okopów i pola walki, powąchać jak tam śmierdziało, zobaczyć jak przyrządzić szczura, aby był zjadliwy, czy w końcu przeżyć nalot...
Wstęp do tego interaktywnego muzeum kosztował nas... 50 eurocentów- eh te znajomości Pawła...

Poznaliśmy też Jego przyjaciół,w tym Sofie która chciała nas zatrzymać na dłużej, nawet już zaczęła szukać nam pracy...
Czas mijał nam na alkoholizowaniu się i ogólnie balowaniu!

Wszystko co dobre szybko się kończy. Nie chcąc nadużywać gościnności chłopaków postanowiliśmy jechać dalej.
Sofia i Paweł odwieźli nas na Autostradę w kierunku francuskiego, przygranicznego miasta-Lille.